نمیدونم که با برنامه نویسی بازیهای کامپیوتری آشنا هستید. فضایی که در یک بازی طراحی می شه چیزی نیست جز چند تا خط برنامه و چند تا کد که البته باید  با علمی قوی نوشته بشه. حالا اگه شخصیت بازی شما هی بره و هی بره همینطور که داره میره فضاهای جدید هم خلق می شه و اون نمی تونه به آخرش برسه. یعنی اگه برنامه نویس بخواد می تونه هیچ سدی جلوی راهش نذاره. یعنی مثل همین دنیای ما که دانشمندا هر چی می رن نمی تونن به تهش برسن. تازه ! تازگیها می گن که ما اصلا هیچ تخمینی هم نمی تونیم بزنیم که دنیا چقدره. خدا اون بالا نشسته و هر چی ما می ریم همینطور دنیا خلق می کنه. کاری براش نداره که. یعنی همون که به محضی که اراده کنه آن چیز می شود. به سادگی یک اینتر زدن. تازه اگه اون هم چیزی مثل این هوش مصنوعی ما داشته باشه که اصلا خودشم نمی خواد بشینه و برنامه رو کنترل کنه. خود هوش مصنوعی مدام خلق می کنه. پس توصیه می کنم مثل زمان بچگیتون به اینکه ته دنیا کجاست فکر نکنین که دوباره سر گیجه بگیرین.